برف،سرد،نابودي...

برف كه مي بارد

عجيب مرا به ياد سرماي نگاهت مي اندازد

چه گرم نگاه هايت را به ديگران مي دوزي

اما به من كه مي رسي چشمهايت يخ مي زنند انگار

وقتي دانه هاي  برف به اوركتم مي خورند

زنگ صدايت را دارد

كه به وجودم مي نشيند

و آرام آرام در آن منجمد مي شوم

و درست در همان زمان، درست در همان زمان

وعده اجاقي گرم  به من مي دهي

از فكر كردن به آتش،

آرام و آرام به مرگ مي انديشم

اينجا پر نمي شود از انتظارهايم

پر مي شود از لحظه لحظه ام تا نابودي

به خواب عميقي فرو مي روم

دنياهاي اندازه هم

آتش گرم نگاهت

آتش گرم دستانت

آتش گرم حرفهايت

سرماي وجودم...

تاريكي تدريجي

سياهي مطلق

مرگ...

                                                                        رضا...

رها...

رها...

   سه روز است، ساكت و سر به زير

سر از هر كجا كه در مي آورم

چشمهايم خيس مي شود

هزار بار هميشگي كه نه

سيصد بار، بدون اجبار جريمه هاي نوستالژيك

سطر به سطر

خواندم

آرام و نا اميد

از دورتر شدنت وحشت كردم

به خودم فحش هاي ركيك دادم

بوسيدنت را كه به آن فكر نكردم

و خنديدنت را كه به آن حســـــادت كردم

و از قشنگي و ارزشمندي حرفي نمي زنم

كه چيزي برايم باقي نمانده

مي خوانم و تو هم  بخوان

كاش ميدانستي بادبادك رها شده،

از بالاي ابرهاي خيالت برايت هزاران آرزوي خوب دارد  

كاش مي دانستي غمگيني نگاهت و يا بغض صدايت

طوفاني مي شود سهمگين كه بادبادك را دورتر ميكند از تو و يا  شما...

كاش به ياد مي آوردي بوسيدن ضمانت دوست داشتن نيست و خنديدن ضمانت ماندن

و  اي كاش بداني به خاطر دلت ماندن، قشنگ است اما

به خاطر ديگري رفتن، ارزشمند...

                                                                             رضا...

 

ابدي...

 

 نمي توانستم در چشم هاي خدايم زل بزنم

رهايت كردم

حد و اندازه دوستي هاي هر كسي

بيشتر از قد شخصيتش كه بشود

توهم است و گيجي

كه دچارش شدم

چه ثانيه ثانيه انتظارهاي ابدي دير مي گذرد
نخوانده مي داني چيست !

گفتني هايم را گفتم،

شنيدي و سكوت

گفتني هايت را گفتي،

شنيدم و آه...

دردا و دردا و دردا

كه تا آخر عمر

حسرت مي خورم

از توهمات مزخرف و نابجا

كه نشد چشمم را ببندم

از دست دادمت 

همچون کودکی که بادکنکی هلیومی

از دستش رها شده

و نا امیدانه تا ابرها به آن می نگرد؛

رهایت کردم

 تا از دستت ندهم

براي هميشه

رفتنت را آغاز بودنت

گذرت را آغاز ماندنت

و نديدنت را...

نديدنت را مي توانم پايان روشنايي چشمانم بدانم

كه ديگر چيزي از آن باقي نمانده و تار شده

فرياد مي زنم

صدايت مي زنم

باز نمي گردي و ابدي مي شوي

ابدي...

                                                رضا...

بخواهی و نخواهی رفتنیست...

گفت:

بخواهي و نخواهي مي رود

پاسخی كه به همه جملاتت ختم مي شود

همين است

راه دور و درازي نيست

ولي ديگر نيست

به چه زباني بگويد كه باور كني

خدا مي داند،

پاسخ روزگار به صداقتت

 بي مرامي است

مي نويسم عاشق

بخوان "احمق"

چه فرق مي كند نوشته هايم را چه مي خواني

ببين

راست مي گفتي،

"تو"

همان

"شما"

بماني

براي ما بهتر است....

                                                                        رضا...

 

تا كجاها؟

ديروز كه با موي شانه نكرده

از خانه بيرون آمدم فهميدم

تا كجاي كارهايم مربوط به تو بوده...

                                                                          رضا...

شانه هايت...

شانه هايت را براي گريه كردن

دوست دارم

اما ديگر از ما گذشته

خنده هاي مهربانت را

مي نگرم، و به رويايي عميق

فرو مي شوم

آخ كه اين خنده ها تا عمق وجودم مي رود

 به رويايي به آهي و اندوهي

روزگار مي گذرانم

كاش گوشه اي از اين آه ها را مي ديدي

كاش ...كاش ...كاش

افسوس هايي كه آغازشان با ماست

ولي پايانشان نه

مي تواني ببيني تكه تكه شدن وجودم را

زير قدم هاي سنگين بغض هايم

اما چه سود كه نه مي بيني

نه مي خواهي ببيني

مي شنوي لااقل آه هايي كه از نهادم بر مي خيزد

دريغ

دريغ كه نپندارم گوش هاي تو

جايي براي شنيدنشان داشته باشد...

به اندازه هزار قطره اشك ديگر

به تو فرصت مي دهم كه بغضم را ببلعي

و شادي را به من هديه دهي

كه من ديگر نه تاب بغض دارم

نه تبعات بغض را

نه دلم مي خواد عكس براش بزارم نه توضيحي و نه...

                                                                        رضا...

دودی...

به صداي تق تق گوش كن

صداي عصاي چوبي پيرمردي است

كه از پشت دود سيگارم به من نزديك مي شود

نگاه كن به كودكي كه دود آتش بازي اش

چشمهايش را سرخ كرده و با دود سيگارم

در هم مي آميزد

نگاه كن به آن ماشين دودي رنگ

آن سمت خيابان در حال عبور

كه دو سرنشين دارد

و با دود سيگارم

در هم مي آميزند

ميبيني سفره عقد را

دو شمع زیبا دارد

چه دودي مي كنند اين شمع ها

زندگي هم اين رنگيست

همين رنگ دود

ببين چقدر در هم فرو رفته ام

چه سخت در آغوشش گرفته ام

اين دود سفيد و خاكستري رنگ را

كه چه دلتنگ بودم براي روزهاي نبودنش

نمي دانم چرا ديگر عشقي به عشق ورزيدن ندارم

و چرا سراسر وجودم را غمي فرا گرفته

كاغذهايي كه اشك هاي سياه مي ريزند

به آن ها هم رحم نكرده ام

همه را پاره كردم

از اشك هاشان بيزار شده ام

مگر كسي به خون گريستن من وقعي گذاشت؟

تعلقاتي كه به هيچ يك تعلق ندارم

و اجبار بر تعلق به چيزي

بدترين اتفاق عمر

بدترين اتفاق عمر...

                                        رضا...

 

 

پيمان

ديروز با خود پيمان بستم

كه ديگر زمان عبور تو

پرده هاي اتاق را كنار نزنم

و در مقابل پنجره نايستم

تا گذرت را بنگرم

امروز اما،

بر سر پيمانم هستم

از صبح پرده ها را كنار زده ام

و مبهوت

جلوي پنجره اتاقم ايستاده ام... 

                                    رضا...

 

او دلش را نداشت...

همه به او اصرار مي كردند كه به دنيا برود، هر كسي مي خواست به نحوي به او بقبولاند كه رفتنش بهتر است.

دعاها و اشك و آه هايي كه از دنيا مي رسيد ديگر جاي خود داشت.

روح لطيف و مهربانش را در كمتر كسي مي شد يافت.

حتي يك بار با خدا هم ملاقات داشت، و او را قانع كرد كه نيايد بهتر است؛ همه مي پرسيدند چه شد؟ چه گفتي؟ چه شنيدي؟

اما او هيچ چيز نمي گفت؛ فقط مي گفت قانعش كردم كه نرفتنم بهتر است!

حرف هايي كه مي زد دليل داشت و به خاطر همين دليلش بود كه همه قانع مي شدند و ديگر كسي چيزي نمي گفت!

دليل، واضح بود و جاي سخني باقي نمي گذاشت؛ او از آينده خبر داشت و مي دانست پس از به دنيا رفتن، در 18 سالگي بر اثر تصادف كشته مي شود، او تحمل ديدن گريه ها و اشك هاي مادر را نداشت؛

همين.

 

                                                                         رضا...

من و اوهام مزخرفم...

همين كه روزي 80 بار در اوهام مزخرفم قدم ميزنم

نشان از حاليست كه دليل دارد ولي چاره ندارد

اي كاش ابتداي فاميل من از انتهاي حروف الفبا نبود

تا من نيز در جلو صف قرار مي گرفتم

و اين قدر دير به تو نمي رسيدم

مردمان از ملقب شدن به واژه بيچاره بدشان مي آيد

اما من بي چاره شده ام؛

شايد دير پيدايت كرده ام،

توازن قواي هستي مان

با آمدن به طرف تو برهم خواهد خورد

و به ياد نوسترآداموس، سقوط، حتمي خواهد بود

و از اين مي ترسم؛

چاره چيست؟

چون تابلوي نقاشي زيبا و گران قيمتي

كه در حراجي بزرگي به فروش رسيده

فقط به تو خيره خواهم ماند 

و در آرزوي داشتنت حسرت خواهم خورد

بسان بازنده ابدي حراجي هاي لندن؛

چه روز هاي بي چاره اي،

اي كاش مي شد مغز را هم دياليز كرد

كه اگر مي شد روزي سه  بار اين كار را مي كردم

تا ديگر خط و رنگ ها از ذهنم محو شوند

و ديگر حتي نام خود را نيز به خاطر نياورم

اي كاش هم كه ديگر نمي توان گفت،

كه ديگر نتيجه اي جز آه هاي طولاني ندارد...

رضا...

مگسي را كشتم

مگسی را کشتم

نه به این جرم که حیوان پلیدی ست، بد است.

و نه چون نسبت سودش به ضرر یک به صد است

طفل معصوم به دور سر من می چرخید، به خیالش قندم

یا که چون اغذیه ی مشهورش، تا به آن حد گندم

ای دو صد نور به قبرش بارد،

مگس خوبی بود

من به این جرم که از یاد تو بیرونم کرد،

مگسی را کشتم...

زنده ياد حسين پناهي

100 رحمت به گاو...

محبتت را خوردم

و خیانت استفراغ کردم

در اوج بی مهری واژه ها به خودم

مٍهر جاری در چشمانت را نادیده گرفتم

مُهر سکوت به لبهایم زدم

کاش مغز یک گاو در سرم

به اعضای بدنم فرمان می داد

تا دست پر مهر کسی که کاه می داد را

با دستان بی مهری که تیغ بر گلو می زد

تشخیص می دادم

صد رحمت به گاو...

 

پنهان ابدي...

تو را تا كي از خود پنهان كنم

نرسيدن هاي ابديم

خستگي هاي مفرطم

افكار گنگ و مضحكم

از كجاي زندگي به من اضافه شدي كه به خاطرم نمي آيي؟

تو

من

او

كه بود و نبودش به پاي خودش

تا بي نهايتِ بودنت چشمانت فرياد مي كنند...

رضا...

چشم هايت...

اين سر جاده ايستاده ام،

مي نگرم به پايان جاده و دو چشم،

كه در انتهاي جاده اند،

دو چشم كه دوستشان دارم،

و مي خندند؛

هرگز به ما نمي رسي؛

اگر به چشم ها برسي پايان جاده اي...

چشمهايم را مي بندم...          

                                    رضا...

چو انسان را نباشد فضل و احسان

                                    چه فرق از آدمی با نقش دیوار

به دست آوردن دنیا هنر نیست

                                   یکی را گر توانی دل به دست آر

            -----------------------------------------------------

از من بگوی حاجی مردم گزای را

                               کو پوستین خلق به آزار می درد

حاجی تو نیستی شتر است از برای آنک

                                بیچاره خار می خورد و راه می برد

                                      ---------------------------------------------------------

به حکم آن که هر آن دشمنی را که با وی احسان کنی دوست گردد مگر نفس را که چندان که مدارا بیش کنی مخالفت زیادت کند...

                                                                                             

                                          فرشته خوی شود آدمی به کم خوردن

                                وگر خورد چو بهائم بیفتد او چو جماد

                                         مراد هر که برآری مرید امر تو گشت

                                 خلاف نفس که فرمان دهد چو یافت مراد

 

                                                       سعدی(علیه الرحمه)

سیب دهان تو ...

سیب دهان تو !

دکتر مدرس زاده: در این حال و هوای سیاسی که با تهمت زنی ها و تخریب شخصیت افراد و فتنه سازی و فتنه سوزی همراه است عجالتا چیزی بهتر از یک غزل عاشقانه - حتی اگر از طبع کج این بنده فقیر باشد- نمی چسبد. با درود به همه دوستان که این شعر ناچیز را می خوانند:

وقتی که جز نگاه تو همدم نداشتم                   چیزی برای هم نفسی کم نداشتم

یادت که هست با نفس تو در آن بهار                  از عصرهای جمعه خود غم نداشتم

در صبح خیز حس طراوت به پیش گل                جز لطف و مهربانی شبنم نداشتم

حوای بی هوای بهشت جوانی ام                     ای آن که با تو میل دو عالم نداشتم

خوردم فریب سیب دهان تو کاشکی                   این یادگار تلخ ز آدم نداشتم

با آن که ساده بود حساب فراق و عشق            عقل همین محاسبه را هم نداشتم

حالا که نیست عطر مسیحایی تنت                      ای کاش خار بودم و مریم نداشتم

تنها پناهگاه تو بودم ولی چه سود                     خود تکیه گاه دائم و محکم نداشتم

 

-------------------------------------------------------------دکتر عبدالرضا مدرس زاده

http://drmodarreszadeh.blogfa.com/

گاهی گمان نمیکنی و می شود

گاهی نمی شود که نمی شود

گاهی هزار دوره دعا بی اجابت است

گاهی نگفته قرعه به نام تو می شود

گاهی گدای گدایی و بخت با تو نیست

گاهی تمام شهر گدای تو می شود...

همیشه از فاصله می ترسیم...

همــــیشه از فاصـــله گــلایه داریم...

یادمان رفــتـه سرمشق های کودکیمان...

بــرای درک و یــــادگیری بـــهتـــر زنـــدگـــی...

گــــــــــاهی     فــــاصله        لازم           اســـــت...

سالها پیش...

 

 

سالها پیش که کودک بودم...
سر هر کوچه کسی بود
که چینی ها را بند میزد با عشق...
و من آنروز به خود میگفتم:
آخر این هم شد کار!!!!؟؟؟
ولی امروز که دیگر خبری از او نیست...
نقش یک دل
که به روی چینیست...
ترکی دارد و من...
در به در کوه به کوه...
در پی بند زنی میگردم...
حیف دیگر خبری از او نیست...
حیف دیگر اثری از او نیست...

 

تمام امشب را مثل هر شب
به تو فکر خواهم کرد...
میان سکوت کوچه ها...
و پاییزی که بر زمین نشسته...
و دوباره به تصویر تو خیره خواهم شد...
و آرام آرام چکه خواهم کرد...
روی همه خاطراتم...
ای عزیز ترین... 

 

 

در بیکران زندگی ۲چیز افسونم میکنـد...

آبی آسمان که میبینم و میدانم که نیست...

و خدا را که نمیبینم و میدانم که هـــســـت....

 

دیگر پنجره اتاقم را پاک نخواهم کرد...

چــــه فــــــرق مـیــکـند!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟!؟

یا تو مــیــروی....

یا باران مـیـــزند...

 

 

10بازي ذهني خانمها با آقايون...

۱۰بازي ذهني خانمها با آقايون:

آشنایی با خصوصیات جنس مخالف برای هر فرد دشوار می باشد. علاوه بر این بازی هایی که هر یک از طرفین، بر سر دیگری در می آورد، نیز راه رسیدن به این شناخت را مشکل تر می کند. بگذارید روراست باشیم؛ همانطور که شاید خیلی از شما هم بدانید، هیچ مردی دوست ندارد با یک خانم وارد جنگ روانی شود.

ولی اصلا لازم به ترس نیست. در این قسمت 10 نمونه از بارزترین بازی های خانم ها در دنیای قرار های ملاقات ذکر شده است تا همه چیز در مورد خانم ها برایتان فاش شود....

 

ادامه مطلب

دخترها...

دخترها...پسرها

۱-دختر ها خیلی دوست دارند جای پسر ها باشند اما پسر ها اصلاً دوست ندارند جای دختر ها باشند
2- اگر یه دختر یک مشکل غیر قابل حل داشته باشه از خونه فرار میکنه اما یه پسر اگر یک مشکل غیر قابل حل داشته باشه اعضای خانواده اش رو از خونه فراری میده
3- یه دختر اگر دو تا مشکل غیر قابل حل داشته باشه خودکشی میکنه اما یه پسر اگر دو تا مشکل غیر قابل حل داشته باشه اعضای خانواده اش رو میکشه...

متن کامل در ادامه مطالب...

 

 

ادامه مطلب

به خودتون افتخار کنید...

۱۸دليل محكم براي اينكه به مرد بودن خود افتخار كنيد...!

 ۱-هميشه از نام خانوادگی شما استفاده می شود.

 ۲-مدت زمان مكالمه‌ي تلفني شما حداكثر30 ثانيه است...

  ۲۸ دليل براي اينكه به زن بودن خود افتخار كنيد:!!!

۱-نام هر گل و زيبايي در طبيعت است را روي شما مي‌گذارند.

۲-هنگامي كه رنگ پريده يا بيمار هستيد با كمي وسايل آرايش مي‌توانيد خود را زيباتر كنيد و هيچ كس هم از شما ايرادنمي‌گيرد

 دوستتون دارم(((صبور)))...

ادامه مطلب

10 دروغ مردان به زنان...

10 دروغ مردان به زنان:

از آنـجايـي که در مـورد دروغـهاي خانم ها به اقایان سـخن به مـيـان آورديـم عدالت و مساوات را در  آن ديدم که 10 دروغ شـايع مـردان به زنان را  نيز بازگو نمايم.

 دروغ شماره 10

 اصلا چاق نيستي

حتما براي شما خيلي پيـش آمـده که قبل از رفتن به ميهماني  بـعد از ساعـتـها از اتاق خواب بيرون مي آيـيـد و از  همسـرتان سـوال مي کنيد: " تـوي ايـن لبـاس چـاق به نظر نـميـام؟ " بـهتـرين جـواب: " نـه اصـلا"، برعکس خيلي هم خوشـگل شـدي" ايـن تـنـهـا پاسخي است که آقايان مي توانند جان سالم بـدر بـبرند. آنها از دادن پاسخهاي متفرقه خود داري مينمايند چون ممکن است در اتاق با شدت بسته شده و به سر و صورتشان صدمه وارد شود....

 

 

ادامه مطلب

شاید همین حالا...

     

 

وقتی خبر مرگ یکی رو بهت میدن یادت میاد تو هم ممکنه  زیاد وقت نداشته باشی!!! با خودت فکر می کنی...

 وقتی چشماتو می بندی و می ری...

دیگه نمی فهمی کی خبر مرگت رو به همه میده...

کی زیر تابوتت رو میگیره...

کی واست میگه بلند بگو ((لا اله الا الله))...

اینا که صدای گریشون به فلک میرسه...

اونی که آهسته میاد تو قبرت تا تلقینت رو بخونه...

اون پیرمرد  که از صبح واست قبر کنده و حالا داره کمک میکنه که سنگایی

که شاید هرکدوم بیشتر از ۲۰ کیلو وزن داشته باشن رو بچینن رو قبرت...

اون مرد غریبه ای که زیر لب می گه خدا به خانوادش صبر بده...

یا زن غریبه ای که با مهربونی میاد جلو و به مادرت میگه : ما هم تازه جوون از دست دادیم حال شما رو می فهمیم ایشالا غم آخرت باشه...

یا اون مداحی که به صداش فشار میاره تا هم واسه تو بیشتر گریه کنن هم خودش بیشتر پول بگیره... کی هستن؟؟

 تو فقط به این فکر میکنی که وقتی همه جا روشن میشه کی میاد بالا سرت؟؟؟ با خودت میگی  همین حالا بهتر از فرداست ، فردا بهتراز شنبه است ، شنبه بهتراز سر ماه و سرماه بهتر از سال دیگه است...

سرتو بلند میکنی به طرف آسمون طوری که فقط خودت بفهمی و خدا میگی خدایا کی نوبت من میشه؟؟؟بعد لبخند می زنی و می گی :

شاید ، شاید همین حالا...

 

متن از : آزاده...